Δυο λόγια για μένα…

Μια Τετάρτη στις 7 το πρωί, η μαμή του χωριού μας με έφερε στον κόσμο. Ηταν 27 Απριλίου. Γεννήθηκα σε ενα χωριό κοντά στη θάλασσα, απο οικογένεια που οι παπούδες και οι γιαγιάδες ήρθαν πρόσφυγες το 1920 – με την ανταλλαγή των πληθυσμών που ξεκίνησε τότε ανάμεσα στην Ελλάδα και το νέο Τουρκικό κράτος που δημιουργούνταν. Ετσι η ζωή μου δέθηκε με την Θράκη και την Ξάνθη (το χωριό μου είναι τα Μάγγανα, με την υπέροχη αμμουδιά-παραλία). Μετά απο τέσσερα χρόνια γεννήθηκε και ο αδελφός μου ο Παύλος (ένα όνομα που του έδωσε …κατα λάθος ο νονός,τότε, λόγω της θλίψης του για τον θάνατο του βασιληά Παύλου).

Ο πατέρας μου Θανάσης «έχει φύγει» και μας βλέπει «απο ψηλά». Η Μητέρα μου Μαρία, συνεχίζει να μας αγαπάει και να μας προσέχει απο το χωριό μας.

Το δημοτικό το τελείωσα στο χωριό (με..γκαζόλαμπα και νυχτέρια) και στη συνέχεια το Γυμνάσιο και το Λύκειο στην Ξάνθη. Στη συνέχεια με υποτροφία «κατέβηκα» στην Αθήνα όπου και πήρα το πτυχίο μου στις Πολιτικές Επιστήμες απο το Πάντειο Πανεπιστήμιο. Απο το δεύτερο έτος των σπουδών μου άρχισα να εργάζομαι στο μεγάλο μου πάθος και μεράκι, την δημοσιογραφία – μέχρι σήμερα.

Είχα την τύχη να βρεθώ δίπλα σε σπουδαίους δασκάλους, φίλους και δημοσιογράφους(που ορισμένοι με τίμησαν με την φιλία τους). Σε μια εποχή που άκμασε η δημοσιογραφία και η Ελλάδα γνώρισε «μέρες δόξας και ευημερίας». Μετείχα απο την πλευρά της κριτικής ματιάς και προσέγγισης μαχόμενος πάντα στην «πρώτη γραμμή» απο όποιο μετερίζι κι αν βρέθηκα. Αλλά και όταν ένιωσα οτι «έπρεπε» δεν δίστασα να αλλάξω «στρατόπεδο»(απο την δημοσιογραφία στην…πολιτική) και να συμβάλω απο κυβερνητικές θέσεις ευθύνης με προτάσεις και ιδέες για το καλό της πατρίδας μας.

Στην δημοσιογραφία – το επέτρεπαν και οι…καιροί – εργάσθηκα σε πολλά μέσα ενημέρωσης και πολλές φορές ήμουν την ομάδα της δημιουργίας τους – είχα την γεύση και την φλόγα του ξεκινήματος, που έχει μια άλλη άγρια ομορφιά. Οταν τα πράγματα «σταθεροποιούνταν» και «πήγαιναν καλά» συνήθως έπαιρνα το ρίσκο για ενα «νέο ξεκίνημα»…

Η δημοσιογραφία είναι ενα πολύ δύσκολο επάγγελμα – ειναι 24ωρες το 24ωρο 7 ημέρες την εβδομάδα με απαιτήσεις «σκωτσέζικου ντους»(ζεστό-κρύο). Απαιτεί συνεχή εγρήγορση, πολύ καλή αναλυτική και συνθετική σκέψη, άριστες γνώσεις σχεδόν «όλων» όσων συμβαίνουν, καλό γράψιμο «ειδικού τύπου με πολλές αναγνώσεις», «πηγές» που να σε εμπιστεύονται, επαγγελματική επάρκεια «ελβετικού ρολογιού» με τον μανδύα ίσως ενος «Τσαρλς Μπουκόφσκι» και πολλά άλλα, που θα χρειαζόταν πολλές σελίδες για να γραφούν…Σε κάθε περίπτωση, όποιος ή όποια «αντέχει», σίγουρα δεν θα βαρεθεί…

Στην πολιτική βρέθηκα…ξαφνικά(παρότι το πτυχίο μου αφορά τις Πολιτικές Επιστήμες). Ηταν στα τέλη του 1993 οταν ο Ανδρέας Παπανδρέου κέρδισε τις εκλογές(σχεδόν…μισοπεθαμένος). Τότε ο πιο στενός του συνεργάτης και στην ουσία «συγκυβερνήτης του» ήταν ο υφυπουργός στον Πρωθυπουργό Αντώνης Λιβάνης. Ενα βράδυ με φώναξε – χωρίς να γνωριζόμαστε – και μου πρότεινε να αναλάβω ως σύμβουλος του για θέματα τύπου(ήταν μια έκπληξη για μένα και την επομένη δέχτηκα – έμεινα για δύο χρόνια σε αυτή τη θέση, αλλά η εκτίμηση και η φιλία μας κράτησαν «μέχρι το τέλος» που «εφυγε»).

Η δεύτερη φορά ήταν οταν στα 2009 βρισκόμαν στην Κίνα σε ενα μεγάλο ταξίδι και δέχτηκα ενα τηλεφώνημα εαν με ενδιέφερε να αναλάβω την επικοινωνία του Υπουργείου Ναυτιλίας. Οταν δέχτηκα δεν μπορούσα να φανταστώ οτι θα έπρεπε να παραμείνω με τέσσερεις κυβερνήσεις και επτά υπουργούς ο μόνος συνδετικός κρίκος μέσα στα πολλά μπωφόρ της καταιγίδας της πτώχευσης και των «μνημονίων» – χαίρομαι που όταν έφυγα η πατρίδα μας ξαναείχε το υπουργείο Ναυτιλίας της…

Στο δημοσιογραφικό μου «ταξίδι» εργάστηκα – με πάθος – στις εφημερίδες και το ραδιόφωνο και στη συνέχεια στο διαδίκτυο (εχω το…ψώνιο της τεχνολογίας). Και κάποια χρόνια στην τηλεόραση, όταν έγινε «ελεύθερη» το 1989 – με εκπομπές – αλλά με ενοχλούσε πολύ οτι δεν θα είχα «ιδιωτική ζωή». Οπότε περιορίστηκα στο γραπτό και προφορικό λόγο και οχι στην «εικόνα». Επίσης η αλήθεια είναι οτι για αρκετά χρόνια – σχεδόν δεκαπέντε – βρέθηκα και σε διευθυντικές θέσεις στα μέσα που εργάσθηκα, οπότε και οι εθύνες ήταν μεγαλύτερες (και ο χρόνος λιγότερος).

Να αναφέρω ενδεικτικά ορισμένα απο τα μέσα που εργάσθηκα: Στις εφημερίδες ΑΞΙΑ, Ισοτιμία, Επενδυτής, Ημερησία, Αθηναϊκή, Post, Το Παρόν, Το Καρφί, το Καλάμι, το Παρασκήνιο, Η Αποψη, Δημοκρατικός Λόγος, Αυριανή,Βραδυνή, Η Σφήνα κ.α. Στα περιοδικά «Ευρωπαϊκή Ένωση», «Εξωτερικά Θέματα» , «Δημόσιος Τομέας», ΑΝΤΙ, «Θητεία» κ.α. Στην τηλεόραση στην ΕΡΤ, το Κ-10,το Extra,τον Seven. Στο Ραδιόφωνο στην ΕΡΑ, τον Planet 104,5, τον Αθήνα 9,84,το Ράδιο Αθήνα, το Κανάλι 1 του Πειραιά, το Ράδιο Αιγαίο.

Αυτή την εποχή,απο τις αρχές του 2019, οι δυνάμεις μου έχουν επικεντρωθεί στην πολιτική επικοινωνία και στο ΜέΡΑ25 – που είναι πλέον και στη Βουλή.

Ομως για μένα η συγγραφή είναι «η ζωή μου». Δεν θα μπορούσα να μην γράφω τα δικά μου βιβλία. Αρχικά ξεκίνησα με την «Θυσία»(εκδόσεις Ρίγα) αν θυμάμαι σε 750 αριθμημένα αντίτυπα που πλέον είναι συλλεκτικό(το βρήκε ενας φίλος στο «γιουσουρούμ» στο Μοναστηράκι και το έφερε να το υπογράψω), «Οι Αγγελοι στην Κόλαση» απο τις εκδόσεις Λιβάνη(που είναι εξαντλημένο) . Ομως απο το 2019 αποφάσισα την διεθνή καριέρα με το βιβλίο μου The Revelation of Atlantis – Filton and Niria που στη συνέχεια εκδόθηκε και στην Ελληνική Γλώσσα Η αποκάλυψη της Ατλαντίδας – Φίλτων και Νηρία. Δυό εξαιρετικές εκδόσεις. Η αγγλική έκδοση βρίσκεται σε κάθε βιβλιοπωλείο απο την Ιαπωνία και την Ινδία μέχρι το Μέξικο και τις ΗΠΑ και απο την Εσθονία και την Δανία μέχρι την Νότιο Αφρική και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Απο τον Καναδά και την Βραζιλία μέχρι την Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία. Και έπεται συνέχεια…

Και απο το 2007 εχω ιδρύσει το iReporter το οποίο τις εποχές που μπορούσα να ασχοληθώ ενεργά ήταν με διαφορά το Νο1 site στην ενημέρωση – αλλά λόγω των άλλων εργασιών μου και της πτώχευσης που «χτύπησε» απο το 2010 την Ελλάδα, πέρασε κι αυτό «απο σαράντα κύματα». Πάντως συνεχίζουμε να δίνουμε με άλλους φίλους και μέσα απο το ελεύθερο μετερίζι αυτό,τον «καλό αγώνα» – οσο αντέχουμε…

Email επικοινωνίας: nkarabasis@gmail.com

Categories:   Bio

Comments